Tussen paashaas en verrijzenis: wat ik mijn kinderen echt wil meegeven
Soms overvalt het me.
Dan zit ik aan de keukentafel, kijk ik naar mijn kinderen terwijl ze lachen om iets kleins, en voel ik het ineens heel sterk: hoe kwetsbaar het leven eigenlijk is. Hoe bijzonder. Hoe… niet vanzelfsprekend.
Misschien is dat ook waarom geloof, iets waar ik vroeger zo tegenaan schopte, langzaam weer mijn leven in is geslopen.
Ik ben katholiek opgevoed. Gedoopt. Iedere zondag “naar de kerk”, gewoon thuis voor de televisie. Het hoorde erbij. Het moest. En als kind voelde het vooral als saai, als verplicht, als iets wat van mij werd verwacht zonder dat iemand me echt uitlegde waarom.
Ik denk dat ik het daarom zo ben gaan afwijzen.
Ik wilde vrij zijn. Zelf kiezen. Niet geloven omdat het moest, maar juist afstand nemen omdat het mócht.
Maar het gekke is: hoe ouder ik werd, hoe meer vragen er kwamen.
Niet minder.
Bestaat God? Zijn die verhalen echt gebeurd? Of gaat het ergens anders over? Iets groters, iets wat we niet helemaal kunnen begrijpen?
Ik vond mijn antwoorden niet in de kerkbanken. Ik vond ze in het leven zelf.
In de momenten waarop alles stilvalt.
In angst.
In hoop.
In liefde.
En vooral… in mijn zoon.
Hij heeft de dood in de ogen gekeken. Momenten waarop alles onzeker was. Waarop artsen het ook niet zeker wisten. Waarop je als moeder alleen maar kunt hopen, bidden misschien zelfs, zonder precies te weten tot wie.
En toch is hij hier.
Gezond. Levend. Mijn kind.
Sindsdien kan niemand mij nog wijsmaken dat er niets meer is. Dat alles toeval is. Ik voel het in alles: er is iets tussen hier en straks. Iets wat we niet kunnen vastpakken, maar wel kunnen ervaren.
Misschien is dát voor mij geloof.
En dan komt Pasen.
Voor mij is Pasen niet alleen een verhaal van vroeger. Het is een gevoel. Het verhaal van vallen en weer opstaan. Van donker naar licht. Van wanhoop naar hoop.
De verrijzenis van Jezus Christus is voor mij geen ver-van-mijn-bed verhaal meer. Het is een symbool geworden voor alles wat ik zelf heb gevoeld: dat er na het diepste dal weer leven kan zijn.
Dat liefde sterker is dan angst.
Dat licht altijd terugkomt.
En eigenlijk geldt dat niet alleen voor Pasen.
Met Kerst gaat het over hoop en nieuw begin.
Met Goede Vrijdag over verlies en pijn.
Met Pasen over nieuw leven.
Met Hemelvaart over loslaten.
Met Pinksteren over kracht en verbondenheid.
Het zijn geen losse dagen meer. Het zijn stukjes van het leven zelf.
En juist daarom worstel ik soms zo met hoe ik dit aan mijn kinderen moet meegeven.
Want in hun wereld draait het om paaseieren. Om chocolade. Om de paashaas die cadeautjes verstopt. Net zoals Kerst om cadeaus draait, en niet om het kindje in de kribbe.
En ik snap het. Echt. Kind zijn mág licht en magisch zijn.
Maar ergens doet het ook een beetje pijn.
Omdat ik voel dat er zoveel meer onder zit.
Ik wil hun magie niet afpakken. Ik wil niet degene zijn die zegt: “De paashaas bestaat niet.” Ik wil hun verwondering beschermen, want die is zo puur.
Maar ik wil ze óók iets anders meegeven.
Iets echts.
Dus ik probeer het anders te doen.
Ik vertel verhalen. Niet als feiten, maar als betekenis.
Ik zeg niet: “Zo is het.”
Ik zeg: “Zo voelt het voor mij.”
Ik vertel dat Pasen gaat over hoop. Over opnieuw beginnen.
Dat Kerst gaat over liefde.
Dat Goede Vrijdag laat zien dat pijn er ook mag zijn.
Dat Pinksteren gaat over kracht die je soms ineens voelt, zonder dat je weet waar het vandaan komt.
En soms luisteren ze.
Soms ook niet.
En dat is oké.
Want misschien gaat het daar helemaal niet om.
Misschien gaat het er niet om dat ze precies begrijpen wat ik bedoel.
Maar dat ze voelen dát het ergens over gaat.
Dat er lagen zijn in het leven. Dat niet alles oppervlakkig is.
Dat er, zelfs als ze ooit hun eigen weg kiezen — met of zonder geloof — iets in hen blijft fluisteren:
Er is meer.
Meer dan alleen wat je ziet.
Meer dan alleen vandaag.
En misschien… is dat wel het grootste cadeau dat ik ze kan geven.
Niet het geloof zelf.
Maar de ruimte om het te vinden.
Reactie plaatsen
Reacties