Discovery museum

We hebben natuurlijk allemaal wel eens van NEMO gehoord. Als je kinderen hebt die nieuwsgierig zijn naar wetenschap, techniek en alles wat je vooral zelf mag aanraken, bouwen en uitproberen, is NEMO waarschijnlijk een van de eerste musea waar je aan denkt.

Maar oh mensen… ik heb een pareltje gevonden.

Discovery Museum in Kerkrade.

Ik was eerlijk gezegd al behoorlijk nieuwsgierig voordat we er naartoe gingen. Op de website zag ik namelijk ontzettend leuke filmpjes en beelden van alle dingen die je er kunt doen. Dat maakte me meteen enthousiast en ik keek er echt naar uit om te ontdekken wat het museum allemaal te bieden had.

Tegelijkertijd probeer ik mijn verwachtingen bij dit soort uitjes altijd een beetje te temperen. Filmpjes op een website kunnen er tenslotte fantastisch uitzien, maar uiteindelijk moet je het natuurlijk zelf ervaren.

Nou… Discovery Museum stelde absoluut niet teleur.

Sterker nog: na ons bezoek snap ik eigenlijk niet waarom dit museum bij ons niet veel eerder op de radar stond.

Een regenachtige dag in de zomervakantie

Wij gingen op een regenachtige dag tijdens de zomervakantie. Zo'n dag waarop je naar buiten kijkt en denkt: prima, dan zoeken we wel iets binnen.

De reis naar Kerkrade duurt voor ons ongeveer anderhalf uur met de auto. Dat is niet bepaald om de hoek, maar ik kan je alvast verklappen: die anderhalf uur waren het meer dan waard.

We hadden vandaag bewust voor de auto gekozen. Gewoon omdat het voor ons met de kinderen wat flexibeler is. Maar ook met de trein is Discovery Museum ontzettend makkelijk bereikbaar. Het station stopt namelijk letterlijk voor de deur.

En parkeren? Gratis.

Daar word ik als ouder natuurlijk meteen blij van. 😉

Bij aankomst werden we hartelijk ontvangen en konden we eigenlijk direct op ontdekkingstocht.

Het was niet leeg — er waren genoeg bezoekers — maar het voelde nergens vervelend druk. Er hing vooral een gezellige sfeer en overal zag je kinderen bezig zijn, ontdekken en vooral heel veel plezier hebben.

Van AI tot het menselijk lichaam

Discovery Museum is zo'n museum waar je eigenlijk niet één onderwerp kunt aanwijzen.

Er is ontzettend veel te ontdekken.

We leerden bijvoorbeeld van alles over kunstmatige intelligentie. Hoe werkt AI eigenlijk? Hoe leert zo'n systeem? En waarom kan een computer bepaalde dingen die wij als mensen soms zo vanzelfsprekend vinden?

Maar ook het menselijke lichaam komt uitgebreid aan bod.

Hoe werkt ons lichaam? Wat gebeurt er allemaal binnenin ons? En wat hebben we eigenlijk nodig om gezond te blijven?

Daarmee kwamen we vanzelf bij een ander onderwerp: voeding.

Wat is goede voeding? Wat eten we eigenlijk? En misschien nog interessanter: welke impact heeft ons eten op het klimaat?

Ik vind dat een mooie combinatie. Kinderen krijgen niet simpelweg een lijstje met feitjes voorgeschoteld, maar worden uitgedaagd om na te denken over de wereld om hen heen.

En het fijne is: het voelt allemaal helemaal niet schools.

Je bent vooral aan het doen en ondertussen ben je aan het leren.

Het lab was voor ons het absolute hoogtepunt

Maar als ik één onderdeel moet kiezen dat er voor ons echt uitsprong, dan is het toch wel het lab.

Hier mochten de kinderen zelf aan de slag.

Niet alleen kijken naar een proefopstelling achter glas.  Niet alleen op knopjes drukken. Nee, ze mochten gewoon zelf dingen maken en dat vonden ze natuurlijk geweldig.

Onze dochter ging aan de slag met een soort sprinkhaan/krekeltje. Ze maakte een sprinkkrekel die daadwerkelijk kan springen, dankzij een batterij. Ja, echt. Een zelfgemaakt beestje dat springt.

Daarna maakte ze een ontzettend gave windmolen die wordt aangedreven door zonne-energie. Oké… daar had ze af en toe wat hulp van papa bij nodig. Maar eerlijk is eerlijk: papa vindt knutselen stiekem minstens zo leuk als de kinderen. Dus die hulp kwam helemaal goed uit.

Onze kleine man werd architect

Onze zoon had ondertussen zijn eigen project gevonden.

Hij besloot dat hij een huis ging bouwen. Met houten blokjes en houtlijm ging hij serieus aan de slag. Volledig geconcentreerd werd er gebouwd, geplakt en nagedacht. En toen kwam het volgende project. Een project dat misschien wel het meest indruk maakte.

Een echte raket.

Samen met mama maakte hij een raket die daadwerkelijk kon vliegen. En het mooie? Het was eigenlijk ontzettend simpel. Een stukje hout, papier, een slang en twee spuiten. Dat was het en toch konden we daarmee een raket laten vliegen.

Hoe eenvoudig wetenschap eigenlijk kan zijn

En precies dát vind ik zo geweldig aan Discovery Museum.

Wetenschap kan soms ontzettend ingewikkeld klinken.

AI.

Energie.

Klimaat.

Biologie.

Natuurkunde.

Techniek.

Voor kinderen kan dat al snel klinken als iets wat vooral bij school hoort, maar hier wordt het ineens heel eenvoudig.

Je bouwt iets. Je probeert iets. Het werkt niet. Je verandert iets. Je probeert opnieuw. En ineens werkt het wél.

Dat is wetenschap en kinderen begrijpen dat hier zonder dat iemand er een ingewikkelde uitleg van hoeft te maken.

Onze zoon hoefde niet te weten wat alle natuurkundige principes achter zijn raket waren om te ontdekken dat de kracht van lucht en water iets in beweging kan zetten. Onze dochter hoefde geen ingenieur te zijn om te begrijpen dat je met energie iets kunt laten bewegen.

Ze waren gewoon lekker bezig en ondertussen waren ze aan het leren.

Dat is wat mij betreft de kracht van dit museum.

En toen zag ik ineens iets heel anders…

Tussen al die moderne technologie en interactieve tentoonstellingen stond daar opeens iets waar vooral ik heel enthousiast van werd.

Een Commodore 64 en niet eentje die daar alleen maar als nostalgisch museumstuk stond.

Nee hoor. Hij deed het nog! Er stond zelfs een spelletje op: Wizard of Wor.

En daar kwam mijn eigen jeugd ineens keihard om de hoek kijken.

Ik heb vroeger namelijk ontzettend veel op een Commodore 64 gespeeld. Uren kon ik ermee bezig zijn. En blijkbaar is die oude gamekennis toch ergens blijven hangen, want zodra ik achter die Commodore 64 kroop, was het meteen duidelijk wie hier de echte gamer was. Mama. Ik speelde het spelletje en jawel hoor… De high score stond op mijn naam. Daar konden mijn zoon en dochter natuurlijk niet zomaar genoegen mee nemen. Dus die moesten het ook proberen. Vol goede moed gingen ze aan de slag. Maar ja…

Ze bakten er helemaal niks van. 😂

Het was werkelijk prachtig om te zien. Twee kinderen die zijn opgegroeid met moderne games, controllers en alles wat tegenwoordig technisch mogelijk is, die vervolgens compleet worden afgemaakt door hun moeder op een Commodore 64. Ik heb natuurlijk geprobeerd om een beetje aardig te zijn. Maar hé… Een high score is een high score. En die staat voorlopig gewoon op naam van mama.

Ik weet niet hoe lang die blijft staan, maar ik heb er natuurlijk wel even maximaal van genoten. Want hoe vaak krijg je nou de kans om je kinderen op gamegebied zo overtuigend te verslaan met een computer waar je zelf vroeger uren achter hebt gezeten? Heerlijk en stiekem vond ik het misschien wel één van de leukste momenten van de dag.

Heel veel personeel dat echt helpt

Nog iets wat ons positief opviel: er is veel personeel aanwezig in het museum. En niet alleen personeel dat ergens rondloopt. Ze zijn daadwerkelijk beschikbaar om te helpen. Heb je een vraag over een activiteit? Dan leggen ze het uit. Snap je een opstelling niet helemaal? Dan wordt er meegedacht. Kinderen worden enthousiast geholpen om zelf te ontdekken hoe iets werkt.

Dat maakt zo'n museumdag voor ons echt een stuk leuker. Je hoeft niet als ouder zelf alle antwoorden te weten. Gelukkig maar, want na de vraag "Maar waarom werkt dit dan?" kom je er soms achter dat je eigen natuurkundekennis ook ergens rond de middelbare school is blijven hangen. 😉

Even praktisch: de entree

De entreeprijzen vinden wij heel redelijk voor wat je ervoor krijgt. Voor kinderen van 5 tot en met 17 jaar betaal je €15.

Kinderen jonger dan 5 jaar mogen gratis naar binnen. Vanaf 18 jaar betaal je €18. Wij hadden onze Museumkaart meegenomen en daar konden we natuurlijk heerlijk gebruik van maken en voordeel we konden met de museum jaarkaart gratis naar binnen.  Voor ons was dat helemaal fijn.

En natuurlijk is er koffie

Een museumdag met kinderen vraagt om koffie. Dat is gewoon een natuurwet. Er is een leuk café in Discovery Museum en je kunt er natuurlijk iets eten en drinken. De prijzen zijn wel… tja… De inflatie heeft ook Discovery Museum gevonden. Maar goed, waar eigenlijk niet?

Gelukkig is er voor gezinnen ook een fijne mogelijkheid om het wat betaalbaarder te houden. Je mag namelijk je eigen broodjes meenemen en deze opeten naast de tafels van het restaurant. Dat vinden wij altijd een groot pluspunt. Want met twee kinderen kan een simpele lunch anders ineens verrassend veel kosten.

Een museum waar kinderen écht iets doen

Wat mij uiteindelijk misschien nog wel het meest is bijgebleven, is hoeveel de kinderen daadwerkelijk zelf konden doen.

Ze waren niet alleen maar aan het kijken. Ze waren aan het bouwen. Aan het testen. Aan het onderzoeken. Aan het lachen. Aan het vragen waarom iets werkte en soms ook waarom iets niet werkte. 😉

En ondertussen leerden ze van alles.

Over technologie, Over hun lichaam, Over voeding,Over klimaat, Over energie, Over wetenschap, Over techniek.

En misschien nog wel belangrijker: over zelf proberen.

Is die anderhalf uur rijden het waard?

Voor ons is het antwoord heel simpel:

Ja. Absoluut.

Wij gingen op een regenachtige vakantiedag naar Discovery Museum en kwamen thuis met een springende sprinkkrekel, een zonne-energiewindmolen, een zelfgebouwd huis, een vliegende raket én een flinke dosis Commodore 64-nostalgie.

Wat wil je nog meer?

Ik was vooraf al nieuwsgierig geworden door de leuke filmpjes op de website. Maar het echte museum bleek nog leuker dan ik had gehoopt. Dus mocht je, net als wij, vooral NEMO kennen en denken dat je voor een geweldig wetenschapsmuseum helemaal naar Amsterdam moet…  Kijk dan zeker eens naar Discovery Museum in Kerkrade.

Voor ons was het een echte ontdekking.

Een museum waar kinderen spelenderwijs leren, waar ouders ook gewoon mee mogen doen en waar je als gezin een heerlijke dag kunt beleven. En die anderhalf uur rijden? Die nemen we de volgende keer gewoon weer voor lief. Al moeten we dan misschien wel even revanche nemen op die Commodore 64.

Hoewel… Als mama haar high score nog steeds heeft, hoeven de kinderen misschien niet eens te proberen. 😉