68 dagen zonder jou....

Vandaag is het 68 dagen.
9 weken, 5 dagen.
2 maanden.
Zonder jou.

Het scherpe randje is langzaam aan het verdwijnen. Het verdriet is er nog. Het komt in vlagen en het mag er zijn.

Je wordt gemist.

Door iedereen in het gezin. Je man, je kinderen, je kleinkinderen, je schoondochters. Iedereen die je liefhad, mist je.

Eigenlijk is het best bijzonder dat je een partner vindt die zo ontzettend goed bij je past. Dat je elkaar ondersteunt in alles wat je doet, samen een leven opbouwt en er als bonus ook nog een extra familie bij krijgt.

En wat voor een familie.

Iedereen kent de verhalen over die 'erge schoonfamilie' die zich overal mee wil bemoeien. De heks van een schoonmoeder.

Maar ik...

Ik heb ontzettend geboft.

Ik heb de liefste, leukste schoonfamilie van de wereld erbij gekregen. Een schoonmoeder en schoonvader die voelen als mijn eigen vader en moeder.

En misschien is dat wel één van de redenen waarom dit verlies zo diep binnenkomt.

Omdat ik niet alleen een schoonmoeder ben verloren.

Ik ben iemand verloren die als een ouder voelde.

Iemand bij wie ik me geliefd en gewaardeerd voelde. Iemand met wie ik ontzettend kon lachen. Iemand die onderdeel was geworden van mijn leven, mijn gezin en mijn herinneringen.

En juist die kleine herinneringen komen nu zo hard binnen.

Zoals die gebakken appeltaart die voor ons klaarstond... en die ik haar vervolgens zeker twee uur liet wachten omdat de rest van de familie nog niet was gearriveerd.

Ik zie het zo weer voor me.

Wat zou ik er nu veel voor over hebben om nog één keer twee uur te laat te zijn voor die appeltaart.

Omdat je op dat moment denkt dat er altijd nog een volgende keer komt.

Nog een kop koffie.
Nog een gesprek.
Nog een grap.
Nog een appeltaart.

Tot die volgende keer er ineens niet meer is.

Het leven gaat door.

Maar soms komt dat ook keihard binnen.

Op momenten vergeet ik even dat je er niet meer bent. Heel even is alles gewoon zoals het altijd was. Tot ik een paar minuten later weer besef dat je er niet meer bent.

En dan is het gemis weer ontzettend aanwezig.

Als ik er zo over nadenk, is het ook heel bijzonder.

Vanaf het moment dat we geboren worden, is er eigenlijk maar één ding zeker: we gaan een keer dood.

Wanneer, dat weet niemand.

De klok van het leven is opgewonden. Bij de één loopt hij langer dan bij de ander. Waarom? Dat weet niemand.

En ik heb daar de afgelopen jaren steeds vaker over nagedacht.

Want 9 jaar geleden kwam mijn eerste grote verlies.

Mijn lieve papa.

Alles waarvan ik dacht dat ik het leven begreep, bleek ineens niet meer zo vanzelfsprekend.

Vijf jaar geleden werd ik voor de tweede keer moeder. Een periode die vol geluk had moeten zijn, veranderde in een periode waarin ik dacht dat ik mijn kind zou gaan verliezen.

Aan een kapot hart.

Alsof dat nog niet genoeg was, kwam daar kinderkanker bij.

Ik heb me vaak afgevraagd: waarom?

Waarom moest mijn kind dit allemaal doormaken? Waarom moest hij zo lijden? Waarom liet de lieve Heer dit toe? En waarom moesten wij als gezin door al die angst, stress en verdriet heen?

Ik heb daar geen antwoord op.

En eerlijk gezegd denk ik ook niet dat iemand dat antwoord heeft.

Ik heb hier lang over nagedacht, maar feit blijft dat niemand weet waarom sommige dingen gebeuren.

Als we dat wisten, waren er zoveel minder vragen. Zoveel minder verdriet. Misschien waren er zelfs zoveel minder problemen op deze wereld.

Het verhaal dat we alleen datgene krijgen wat we aankunnen...

Heel eerlijk?

Ik kan daar niet zoveel mee.

Ik heb de situaties rondom mijn vader en mijn kind niet aangekund.

Ik heb enorm veel therapiesessies gehad om alles te bespreken, te verwerken en het verdriet een plek te geven.

Maakt dat mij anders dan andere mensen?

Nee.

Ik heb gewoon gedaan wat ik moest doen.

Leven.

Leven voor mezelf.
Leven voor mijn kinderen.
Op de been blijven voor mezelf en voor mijn kinderen.

En misschien is dat uiteindelijk wel wat je doet wanneer het leven je dingen geeft waar je nooit om hebt gevraagd.

Je gaat door.

Niet omdat het makkelijk is.

Niet omdat je het begrijpt.

Maar omdat het leven doorgaat.

En omdat er mensen zijn voor wie jij er moet zijn.

We streven allemaal naar een mooi leven.

Maar wat is dat eigenlijk?

Is het rijk worden? Succes hebben? Een mooie carrière? Veel bezitten? Betekenis hebben?

Ik heb daar de afgelopen jaren steeds vaker over nagedacht.

Want het verlies van een ouder, het ziek worden van een kind en nu het verlies van jou...

Het zet alles in perspectief.

Het leven is kort.

Veel te kort om alleen maar hard te werken.

En daar ben ik zelf misschien wel het beste voorbeeld van.

Ik heb twintig jaar lang ontzettend hard gewerkt.

Voor iedereen klaarstaan. Doorgaan. Problemen oplossen. Verantwoordelijkheid nemen. Er zijn wanneer anderen mij nodig hadden.

En wat kreeg ik ervoor terug?

Geen mega salaris.

Wel regelmatig gezeur wanneer ik een keer aangaf dat mijn privéleven belangrijker was. Wanneer ik naar mijn lichaam luisterde. Wanneer ik zei dat het even niet ging.

Maar weet je?

Als ik vandaag dood neer zou vallen, zijn er waarschijnlijk vier anderen die mijn werk kunnen overnemen.

Mijn collega's zouden verdrietig zijn. Natuurlijk.

Maar binnen een week gaat het werk gewoon door.

Een functie is vervangbaar.

Een baan is vervangbaar.

Een bedrijf draait door.

En juist dat besef is door het verlies van jou ineens keihard binnengekomen.

Want ik weet inmiddels hoe het voelt wanneer iemand wegvalt.

De wereld stopt niet.

De volgende ochtend gaat de wekker. Mensen gaan naar hun werk. Kinderen gaan naar school. De boodschappen moeten worden gedaan. Er worden afspraken gemaakt. Er wordt gelachen.

Terwijl jij van binnen soms alleen maar denkt:

Hoe kan iedereen gewoon doorgaan terwijl zij er niet meer is?

Dat vind ik misschien wel één van de vreemdste dingen aan rouw.

Iemand kan voor jou zo ontzettend belangrijk zijn. Zo verweven zijn met je leven, je gezin en je herinneringen.

En toch draait de wereld gewoon door wanneer die persoon er niet meer is.

Maar dat betekent niet dat het gemis kleiner wordt.

Jij bent niet vervangbaar.

Voor mij niet.

Voor je man niet.

Voor je kinderen niet.

Voor je kleinkinderen niet.

En toch moeten we door.

Met een lege plek.

Met herinneringen die soms prachtig zijn en soms ontzettend pijn doen.

Met momenten waarop je automatisch denkt dat je je iets wilt vertellen, om je een paar seconden later te realiseren dat dat niet meer kan.

Dat is rouw.

Het leven gaat door, terwijl een deel van jouw leven voorgoed veranderd is.

En misschien is dat precies waarom ik anders naar mijn eigen leven ben gaan kijken.

Want als ik iets heb geleerd van alles wat ik de afgelopen jaren heb meegemaakt, dan is het dat tijd niet vanzelfsprekend is.

Mijn werk kan zonder mij.

Mijn collega's kunnen mijn werk overnemen.

Mijn gezin zal, als het ooit zover komt, uiteindelijk ook zonder mij verder moeten.

Met vallen en opstaan.

Met hulp.

Met verdriet.

Maar ze zullen doorgaan.

Want als iemand wegvalt, is dat het einde van diens leven.

Niet het einde van jouw leven.

En misschien is dat de harde, maar ook waardevolle les die rouw je leert:

Je hebt geen invloed op hoeveel tijd je krijgt. Wel op wat je met die tijd doet.

Ik heb twintig jaar hard gewerkt.

Nu wil ik vooral hard léven.

Voor mezelf.

Voor mijn kinderen.

Voor de mensen van wie ik houd.

Meer tijd.

Meer herinneringen.

Meer lachen.

Meer samen.

Niet steeds denken: als dit project af is, als het rustiger wordt, als ik wat ouder ben... dan.

Want niemand weet hoeveel tijd er nog is.

We denken zo vaak dat we alle tijd van de wereld hebben.

Tot het leven je laat zien dat dat helemaal niet vanzelfsprekend is.

Dus wil ik minder uitstellen.

Minder leven voor wat 'moet'.

Meer voor wat écht belangrijk is.

Meer aanwezig zijn.

Meer genieten van de gewone dagen.

Meer tijd maken voor de mensen die ik liefheb.

Zeggen dat ik van iemand hou, zolang ik dat nog kan zeggen.

Een arm om iemand heen slaan.

Samen lachen.

Samen eten.

Herinneringen maken.

Want uiteindelijk nemen we niets mee.

Behalve de liefde die we hebben gegeven en de liefde die we achterlaten.

En als ik naar jou kijk, besef ik dat misschien wel meer dan ooit.

Je hebt een leven geleefd.

Een gezin opgebouwd.

Liefde gegeven.

Kinderen grootgebracht.

Kleinkinderen gekregen.

Vriendschappen opgebouwd.

Mensen geraakt.

En nu je er niet meer bent, merk ik pas hoeveel je hebt achtergelaten.

Niet in spullen.

Maar in mensen.

Misschien is dát uiteindelijk wel een mooi leven.

En dus wil ik leven.

Niet omdat ik de dood niet meer eng vind.

Niet omdat ik overal een antwoord op heb.

Maar juist omdat ik inmiddels weet hoe ontzettend veel pijn het doet wanneer iemand van wie je houdt er niet meer is.

Ik weet dat het leven kwetsbaar is.

Dat we niet alles kunnen begrijpen.

Dat we niet alles kunnen voorkomen.

Maar ik weet ook dat het leven, ondanks alles, ontzettend mooi kan zijn.

En zolang mijn klok nog loopt...

wil ik er écht zijn.

Voor mezelf.

Voor mijn kinderen.

Voor mijn gezin.

Voor de mensen van wie ik houd.

En misschien is dat uiteindelijk wel waar het om draait.

Niet hoeveel je hebt verdiend.

Niet hoeveel je hebt bereikt.

Niet hoeveel uren je hebt gewerkt.

Maar hoeveel liefde je hebt gegeven.

Hoeveel mensen je hebt geraakt.

Hoeveel mooie herinneringen je achterlaat.

En hoeveel je écht hebt geleefd.

Dus lieve schoonmoeder...

Vandaag zijn we 68 dagen verder.

68 dagen zonder jou.

Het leven gaat door.

Maar jij gaat met ons mee.

In onze verhalen.

In onze herinneringen.

In onze lach.

In onze tranen.

En misschien zelfs in de volgende appeltaart die nét iets te lang moet wachten. ❤️