Kerstvakantie

En dan is het zover. De kerstvakantie zit erop. Twee weken die voorbij zijn gevlogen, maar die ook voelen als een klein leven op zich. Als werkende moeder die normaal gesproken alle ballen in de lucht houdt, was dit zo’n periode waarin de agenda even losser mocht, maar het leven juist voller was dan ooit.

Deze kerstvakantie waren we samen vrij. Met mijn man en de kinderen, twee weken lang. Geen wekker die vroeg afging, geen strakke planningen, geen haast. Wel quality time. Échte quality time. Tijd waarin niets moest en alles mocht. Samen ontbijten, samen lachen, samen op pad, samen thuiskomen. Herinneringen maken, want als er iets is wat telt, dan is het dat wel.

De dagen vulden zich vanzelf. Een bezoek aan de oogarts dat toch weer een moment van zorg én samen zijn werd. Meerdere keren schaatsen in Son en Breugel, waar koude wangen, wiebelende passen en kleine overwinningen zorgden voor grote glimlachen. Naar de bioscoop voor Paw Patrol – de kerstfilm, vol spanning, enthousiasme en fluisterende commentaren naast me in de stoel. Het Kerstwintercircus in het Parktheater, waar ogen glinsterden en we even allemaal weer kind mochten zijn.

Er waren zoveel eerste keren. De allereerste logeerpartij van Jasmijn, samen met haar beste vriendin. De spanning vooraf, het loslaten, het vertrouwen, en daarna de verhalen die maar bleven komen. Oma Agnes die kwam logeren en ons huis vulde met warmte, verhalen en die vertrouwde oma-liefde. Eerste kerstdag in pyjama, een dag zonder verplichtingen, zonder verwachtingen, maar met precies genoeg. Samen zijn, samen niksen, samen genieten.

Tweede kerstdag bracht familie samen. Foute kersttruien, grote tafels, nog grotere gesprekken. Oom T, Oom V, Oom P, Tante P en Tante D. Opa en Oma van den Heuvel. Neven M en J en nicht S. Iedereen bij elkaar. Wat een rijkdom. Wat een gezelligheid. Het soort momenten waarvan je weet: dit zijn de herinneringen die blijven hangen, die later worden opgehaald, waar nog jaren over wordt gesproken.

En alsof de vakantie nog één keer alles wilde geven, viel daar in de laatste twee dagen ineens sneeuw. Een grote verrassing. Witte tuinen, stille straten en kinderen die geen jas snel genoeg aan konden trekken. Samen met een vriendje sleeën, sneeuwballengevechten tot rode wangen toe en natuurlijk een sneeuwpop maken. Brrr, wat was het koud. Maar wat was het leuk. Het soort kou dat je niet voelt, omdat het plezier alles overneemt.

Tussen al die uitjes en momenten door, gebeurde er ook iets kleins, maar groots in betekenis. De kinderen helpen normaal gesproken in het weekend al regelmatig mee in de keuken. “Mama, mogen we helpen?” klinkt het dan. Maar deze vakantie was er een duidelijke verschuiving.
“Mama, wij koken. Jij kijkt of het goed gaat.”

Was mama blij? Ja, zeker. Hebben ze enorm hun best gedaan? Absoluut. Zou mama het anders gedaan hebben? Zonder twijfel. Maar dat deed er even niet toe. Want wat overheerste, was trots. Trots op die helpende handjes die vol overgave en met de grootste voorzichtigheid groente sneden, alles voorbereidden en samen verantwoordelijkheid namen. Kleine geluksmomenten, aan het aanrecht, gevuld met liefde.

Wat deze vakantie zo bijzonder maakte, was niet wat we deden, maar met wie we het deden. De liefde binnen ons gezin, het samenzijn, het elkaar echt zien. Maar ook de liefde voor onze familie en onze vrienden. De verbinding, de gesprekken, de kleine momenten tussendoor. Even stilstaan bij hoe waardevol dat is, hoe bijzonder het is om dit te mogen delen.

En nu is de kerstvakantie voorbij. Het gewone leven klopt weer aan de deur. Werk, school, afspraken, verantwoordelijkheden. De ballen gaan weer omhoog en de dagen worden weer voller. Maar ik neem iets mee. Een gevoel. De warmte van samen. De herinnering aan twee weken waarin alles draaide om verbinding, aandacht en tijd voor elkaar.

Want daar draait het immers om. Liefde.
Liefde voor mijn kinderen.
Liefde voor mijn man.
Liefde voor mijn familie en vrienden.