Zoals de meesten inmiddels wel weten, leef ik met een whiplash.
Een aandoening die je niet ziet aan de buitenkant, maar die aan de binnenkant alles bepaalt. En misschien is dát wel het moeilijkste: dat niemand ziet hoe hard het soms vechten is.
De afgelopen anderhalve week was… gewoon ronduit kut.
Geen mooier woord voor. Een echte kloteweek.
Aan de buitenkant leek er niets aan de hand. Geen verband, geen krukken, geen zichtbare schade. Maar vanbinnen verging ik. Mijn lichaam stond constant op scherp. De pijn was allesoverheersend, vermoeiend en genadeloos. En toch ging het leven door. Want ik ben moeder. Ik werk. En stilvallen is geen optie.
Mijn lichaam staat altijd “aan”
Mijn spieren zijn volledig op hol geslagen.
Zoals een arts mij ooit uitlegde: mijn alarmsysteem is van slag. Het staat continu aan. Mijn lichaam kan geen onderscheid meer maken tussen gevaar en veiligheid. Alles voelt als dreiging — en dus reageert het met pijn.
Ontzettende pijn in mijn nek en rug. En ja, ook mooie blauwe billen als stille herinnering aan wat er gebeurde.
Op de laatste vrijdag van de kerstvakantie ging ik nog één keer met de kinderen schaatsen. Iets waar ik intens van geniet. Even samen, even lachen, even gewoon normaal zijn. Ik ben daarin extreem voorzichtig. Niet als het druk is. Langs de kant. Geen gekke dingen. Doe je gewoon, Isa, dan doe je al gek genoeg.
Maar soms is voorzichtig zijn niet genoeg.
Een jongen kwam met hoge snelheid van achteren en reed vol tegen me aan. Die klap voelde ik meteen. Isa wankelde en pats… daar lag ik. Hard op het ijs. En terwijl anderen weer opstonden en doorgingen, wist ik al: dit gaat me dagen, misschien weken kosten.
Voor een ander is het “een val”.
Voor mij is het een terugslag.
Angst, aanpassen en overleven
Deze week werkte ik thuis. De kinderen gingen niet naar de BSO, die aan de andere kant van Veldhoven zit — zo’n tien minuten rijden. Normaal geen enkel probleem, maar deze week durfde ik niet te rijden. De angst voor een slippartij, een botsing en daarmee nóg meer pijn in mijn nek en rug was simpelweg te groot.
Boodschappen doen lukte niet. Dus bij uitzondering: laten we ze bezorgen.
De schoonmaakster kwam gelukkig langs en wat was ik daar dankbaar voor. Een schoon huis geeft rust in een hoofd dat al overloopt.
Was deze week fijn?
Nee. Absoluut niet.
Werken kostte me bakken energie, omdat mijn lichaam totaal niet meewerkte. Elke taak voelde als een marathon. En de kinderen hadden na school thuis natuurlijk hun eigen plannen — plannen die niet altijd pasten bij mijn energie of pijnniveau. Dat schuurt. Dat doet zeer. Vooral als je het zo graag goed wilt doen.
Mijn ontzettend lieve man hielp me deze week extra. Zonder drama, zonder grote woorden. Gewoon door er te zijn. En ook de kinderen hielpen meer toen ze zagen dat mama pijn had.
Iets wat ik eigenlijk het liefst voor ze verberg.
Niet omdat ik niet eerlijk wil zijn, maar omdat ik niet wil dat zij mijn zorgen gaan dragen. Ik wil niet dat ze voortijdig opgroeien. Mijn kinderen moeten zo lang mogelijk kind kunnen zijn — zorgeloos, licht, vrij.
Lichtpuntjes, ondanks alles
En toch…
tussen alle pijn, frustratie en vermoeidheid zaten er lichtpuntjes.
Ik lag op tijd in bed.
Met twee vrolijke kinderen naast me.
Even knuffelen in het grote bed van mama voordat we gingen slapen.
Dat zijn momenten die alles even stilzetten.
Mijn whiplash gooide deze week keihard roet in het eten.
Maar ik blijf er niet meer in hangen zoals vroeger.
Want het leven is te kort.
Soms haal ik er alles uit wat erin zit.
En soms is dat accepteren dat er iets gebeurt waar ik geen invloed op heb — en dat me dat één of twee weken pijn kost.
Dat is mijn realiteit.
Maar het definieert mij niet meer.
Zoals Cruijff ooit zei: elk nadeel heb z’n voordeel.
En soms zit dat voordeel in iets kleins. In knuffels. In steun. In weten dat je weer opstaat.
Niet pijnvrij.
Maar wel met lef. Met liefde. En met de keuze om door te leven.
Reactie plaatsen
Reacties