Pff, wat een week tot nu toe. En we zitten pas op de helft.
Vorige week zondag, na een heerlijke ochtend en middag, kwamen we thuis en zei mijn dochter: “Mama, ik voel me niet zo lekker.” Dan weet je eigenlijk al genoeg. Goed opletten, thermometer erbij en ja hoor: koorts.
Maandag ging ze niet naar school. Ze lag als een klein dood vogeltje in haar bed. Mama werkte vanuit huis en papa was op cursus met de OR. Al tijden gepland en ja, dan moet hij gewoon gaan. Onze zoon ging naar school en naar de BSO. Mama kon gelukkig vanuit huis werken — voordeel van hybride werken.
Maar toen…
Maandagavond begon mama zich ook niet zo lekker te voelen. Vroeg naar bed, hopend dat het de volgende dag beter zou zijn.
Dinsdagochtend: dochter nog steeds koorts en beroerd. Mama ook, maar hé… doorgaan. Zoonlief lief aangekleed voor school en hoppa, zegt hij onder de douche: “Mama, ik voel me niet lekker.” En ja hoor — alles ondergekotst.
GRRRR.
Drie zieken in huis.
Douche schoongemaakt, kinderen weer in bed en mama achter de laptop. Thuiswerken met zieke kinderen is geen multitasken, het is topsport. Alsof dat allemaal nog niet genoeg was, moest er tussendoor ook gewoon even de jaarrekening van de hardloopvereniging gemaakt worden. En het ziekenhuis gebeld om een afspraak te verzetten, want met zieke kinderen (en een half zieke moeder) ga je daar niet fris verschijnen. Mijn multitask-skills kwamen weer goed van pas, schakelen tussen werk, zorg, administratie en telefoontjes alsof het de normaalste zaak van de wereld is.
Papa kwam ’s avonds thuis, eten en hup, iedereen weer naar bed. Overleven. Meer was het niet.
Woensdag hakte erin. Zo’n dag waarop alles zwaarder voelt dan het eigenlijk is. En dan weten dat er nog twee dagen moeten komen… Gelukkig knapte zoonlief dinsdag alweer op en kon hij woensdag gewoon naar school. Dochterlief is er nog niet helemaal, maar de koorts is weg. Dat voelt als winst. Hopelijk is de stijgende lijn ingezet.
Mama werkt de komende twee dagen thuis en dan… weekend. Rust. Tenminste, dat hoop ik.
Ze zeggen wel eens: it takes a village to raise a kid. Nou, dat is zeker waar. Werken, geconcentreerd blijven en zorgen voor je zieke kind is zwaar. Zeker als je zelf ook niet lekker bent en je partner door andere verplichtingen er niet bij kan zijn.
En voordat de moedermaffia (of wie dan ook) begint met: “Ja, dan had hij niet moeten gaan.”
Ik heb hem juist gezegd wél te gaan. Omdat ouderschap ook betekent dat je samen keuzes maakt. En soms betekent dat dat je het even alleen draagt.
Een week zoals deze laat me niet zien hoe sterk ik ben, maar wel hoeveel ik kan dragen als het moet. En eerlijk? Dat is soms al meer dan genoeg.
Reactie plaatsen
Reacties