De invloed die je niet ziet — en toch een leven vormt
In een loopbaan van twintig jaar kom je veel mensen tegen. Sommigen passeren, sommigen blijven je bij. Niet altijd omdat ze dat zelf zo bedoeld hebben, maar omdat hun handelen — soms klein, soms groot — invloed heeft op hoe jij naar jezelf kijkt.
Dit is geen verhaal om met de vinger te wijzen.
Ik noem geen namen. Ik wijs niemand aan. Daar heeft niemand iets aan.
Wat ik wél wil laten zien, is dat we ons vaak niet realiseren welke impact ons gedrag op een ander kan hebben. En dat die impact soms jaren blijft doorwerken.
Twee ervaringen die bleven hangen
In mijn werkzame leven ben ik twee mannen tegengekomen die een zeer negatieve invloed op mij hebben gehad. Niet omdat zij per se “slechte mensen” waren, maar omdat hun keuzes en gedrag mij raakten op een moment dat ik kwetsbaar was.
De eerste werkte ik voor. Door omstandigheden ontstonden er fysieke problemen, waardoor ik tijdelijk niet in orde was. Juist in zo’n periode hoop je op begrip of ondersteuning. In plaats daarvan werd er gekozen voor regels en beleid. Onder het mom van “geen precedent willen scheppen” werd mijn salaris met 30% gekort en kwamen de kosten van de leaseauto volledig voor mijn rekening.
Waar ik daarvoor kon sparen, leuke dingen deed en financiële zekerheid voelde, viel dat ineens weg. Na betaling van mijn vaste lasten bleef er vijftig euro over om de maand door te komen. Voor het eerst in mijn leven maakte ik mij zorgen over geld.
Ik zat fysiek in de kreukels — maar mentaal ook.
Er werd mij een lening aangeboden — als oplossing.
Die heb ik niet aangenomen. En achteraf was dat de juiste keuze. Het duurde vijf jaar voordat ik het resterende salaris via een andere weg ontving. Maar belangrijker: daar ontstonden de eerste scheurtjes in mijn zelfvertrouwen.
Niet omdat ik mijn werk niet goed deed.
Maar omdat ik me niet gezien voelde als mens.
Niet veel later kwam ik in een andere situatie terecht, met een zeer dominante leidinggevende. Iemand die vond dat vrouwen eigenlijk niet thuishoorden op een auditafdeling. De werksfeer was onvoorspelbaar en onveilig. Uitbarstingen, harde woorden, vernederende opmerkingen — zonder dat er werd ingegrepen.
Ook dat doet iets met je. Het maakt dat je gaat twijfelen. Dat je kleiner wordt dan je bent. Dat je jezelf steeds opnieuw moet bewijzen.
Maar dit gaat niet over mannen of vrouwen.
Laat één ding duidelijk zijn: dit is geen verhaal over “mannen”.
Niet alle mannen zijn rot. Absoluut niet.
Ik ben juist ook mannen tegengekomen die mij hebben geholpen groeien. Zoals degene die mij kende van een interne cursus en colleges aan de VU, en simpelweg zei:
“Jij komt er wel.”
Geen groot gesprek. Geen traject. Alleen vertrouwen.
En dat maakte net zo goed verschil.
Bovendien: dit gedrag is niet voorbehouden aan mannen. Ook vrouwen kunnen zich zo gedragen. Het gaat niet om geslacht. Het gaat om hoe we met elkaar omgaan, zeker op momenten dat iemand afhankelijk, onzeker of kwetsbaar is.
De stille schade bij vrouwen en meisjes
Toch raakt dit onderwerp vrouwen en meisjes vaak extra hard.
Niet altijd door grote, zichtbare gebeurtenissen, maar juist door kleine signalen die zich blijven herhalen: dat je je eerst moet bewijzen, dat betrokkenheid wordt gezien als zwakte, dat iemand zich — bewust of onbewust — superieur opstelt.
Dat soort gedrag beschadigt zelfvertrouwen. Niet in één keer, maar laagje voor laagje. Het zorgt ervoor dat vrouwen zich aanpassen, inhouden, harder werken dan nodig, of gaan twijfelen aan hun eigen kunnen.
Wat het met mij heeft gedaan
Deze ervaringen hebben mij gevormd. Ze hebben mij laten zien hoe diep woorden en beslissingen kunnen snijden — maar ook hoe belangrijk het is om weer op te staan.
Want uiteindelijk leer je:
- dat jouw waarde niet wordt bepaald door iemands oordeel,
- dat professionaliteit en menselijkheid samen kunnen gaan,
- en dat je jezelf niet moet laten wegdrukken.
Onlangs kreeg ik tijdens mijn jaargesprek te horen dat ik trots mag zijn.
Dat ik een professional ben die stevig staat, maar met oog voor de mens.
Dat ik weet wat ik doe.
Maar vooral dat ik gewaardeerd wordt om wie ik ben.
Wat ik wil doorgeven aan mijn kinderen
Wat ik heb meegemaakt, neem ik mee in de opvoeding van mijn zoon en dochter. Omdat ik wil dat zij begrijpen wat respect betekent. Wat vertrouwen betekent. Wat het betekent om iemand ruimte te geven om te groeien.
En vooral mijn dochter wil ik iets extra’s meegeven.
Omdat er nog steeds veel van vrouwen wordt gevraagd.
Omdat ze zich nog te vaak moeten bewijzen.
Omdat ze soms, door houding of woorden van anderen, het gevoel krijgen dat ze minder zijn.
Ik wil dat zij weet:
- dat ze goed genoeg is zoals ze is
- dat ze niet hoeft te twijfelen aan haar plek,
- dat ze mag opstaan als iemand haar kleiner probeert te maken.
Ik wil dat ze voelt:
- dat ik van haar hou,
- dat ze het waard is,
- en dat ze mooie dingen gaat doen.
De les die blijft
We staan er zelden bij stil hoeveel invloed we op elkaar hebben.
Een beslissing. Een opmerking. Een houding.
Je weet nooit wat jouw gedrag bij een ander teweegbrengt.
Daarom is dit geen verhaal van verwijt.
Het is een verhaal van bewustwording.
En van verantwoordelijkheid.
Want wat mij is overkomen, heeft mij niet gebroken.
Het heeft mij gevormd tot wie ik nu ben — als professional, als mens, en als ouder.
En dat is precies wat ik wil doorgeven:
Sta op. Weet wat je waard bent. En laat niemand anders dat voor jou bepalen.
Reactie plaatsen
Reacties