De lente komt eraan – genieten met een niesbui hier en daar
Je voelt het meteen. Het licht dat ’s ochtends anders door de gordijnen valt. De zon die nét wat meer warmte geeft. Vogels die weer enthousiast fluiten alsof ze de wereld wakker willen maken. De lente hangt in de lucht — en ik kan daar zó naar verlangen.
Na de donkere wintermaanden voelt het alsof alles weer open mag. De ramen, de deuren, maar ook mijn energie. Alsof er een frisse start voor me ligt. Meer naar buiten, meer licht, meer leven. Ik merk elk jaar opnieuw hoeveel invloed de seizoenen op me hebben, en de lente is zonder twijfel mijn favoriet.
Toch heeft dit seizoen voor mij ook een andere kant. Want waar de natuur tot leven komt, begint bij mij ook de hooikoorts weer op te spelen. Maar hoe vervelend dat soms ook is — het zal me er niet van weerhouden om volop te genieten van alles wat de lente brengt.
Een gewone dag die ineens bijzonder voelt
Vanmorgen was zo’n dag waarop alles samenkwam. Ik ging vroeg op pad om de bril van mijn zoon te laten maken — weer iets geregeld. Daarna langs de bakker voor vers brood, waar ik mezelf meteen trakteerde op een heerlijk appeltaartje voor later. Gewoon omdat het kan. Omdat een klein genietmomentje soms precies is wat je nodig hebt.
Vervolgens naar onze vaste kaasboer om de voorraad aan te vullen. Wat ben ik toch blij met die winkel. De vertrouwde sfeer, de heerlijke kazen, het vriendelijke praatje. Ik nam meteen wat lekkere vleeswaren mee en liep tevreden weer naar buiten. Het zijn van die kleine momenten waar ik echt gelukkig van word.
Daarna nog snel naar de supermarkt. PSV-koekjes gehaald voor het afscheid van onze Ajax-fan collega — een beetje plagen hoort erbij — en ook frietjes, kaassoufflés en kipnuggets voor vanavond. Ja, we eten lekker ongezond vandaag. En daar genieten we gewoon van.
Eenmaal thuis hing ik de was buiten op. Dat blijft voor mij één van de fijnste dingen die er is. De was die zachtjes wappert in de wind, drogend in de zon. De frisse geur. Het geeft zo’n gevoel van rust en tevredenheid. Misschien klinkt het simpel, maar juist die eenvoud maakt het zo waardevol.
Later op de ochtend zat ik even met een kop koffie, mijn appeltaartje en een tijdschrift. Even een moment voor mezelf. De kinderen zouden ’s middags naar een verjaardagsfeestje gaan, dus er lag zelfs een kinderloze middag in het vooruitzicht. Terwijl ik daar zat, voelde ik het weer: die kriebel, die energie, dat verlangen om naar buiten te gaan. De lente komt eraan.
Nieuwe energie
De lente doet iets met me. Zodra de dagen langer worden en de zon vaker schijnt, voel ik mijn energie terugkomen. Het huis mag weer luchten, de dikke winterjassen kunnen langzaam naar achteren in de kast en alles voelt net wat lichter.
Het is alsof de winter een periode van rust en naar binnen keren is, terwijl de lente juist uitnodigt om weer te groeien. Om plannen te maken. Om naar buiten te gaan. Om opnieuw te beginnen.
Ik krijg zin om op te ruimen, te organiseren en mijn omgeving fris te maken. Maar vooral krijg ik zin om de tuin in te gaan.
Hooikoorts: de minder romantische kant
Toch is de lente voor mij niet alleen maar zonneschijn. Met de eerste bloesem en stuifmeel komt ook mijn hooikoorts weer om de hoek kijken. Niezen, tranende ogen, een kriebel in mijn keel — het hoort er helaas bij.
Soms voelt het alsof mijn lichaam in protest gaat tegen alles wat buiten zo mooi in bloei staat. Terwijl iedereen geniet van de frisse lucht, loop ik met zakdoekjes en oogdruppels rond.
Maar eerlijk gezegd heb ik geleerd het te accepteren. Het hoort bij mij en bij dit seizoen. En hoe vervelend het soms ook is, het weegt niet op tegen alles wat de lente me brengt.
Ik weiger binnen te blijven terwijl buiten de wereld tot leven komt. Dan maar een pilletje extra of een doos tissues binnen handbereik. De zon op mijn gezicht en de frisse lucht zijn het me meer dan waard.
Mijn plek van rust: de tuin
Waar ik misschien nog wel het meest naar uitkijk, is weer volop bezig zijn in de tuin. Zodra de eerste warme dagen zich aandienen, begint het te kriebelen. Mijn handen willen de aarde in. Ik wil zaaien, planten en verzorgen.
De tuin is voor mij meer dan alleen een stukje grond achter het huis. Het is mijn plek van rust. Mijn uitlaatklep na een drukke werkdag. Even weg van schermen, deadlines en verplichtingen. Buiten zijn, bezig zijn met iets tastbaars, zien hoe iets groeit — dat brengt me terug naar het moment.
Ik kan niet wachten om weer groentes te planten en mijn kleine moestuin tot leven te zien komen. Het blijft bijzonder hoe uit een klein zaadje iets kan groeien dat je later zelf kunt eten.
De vreugde van zelf kweken
Ik kijk nu al uit naar de eerste aardbeien die langzaam rood kleuren in de zon. Naar appels die groeien aan de boom. Naar frambozen en bramen die straks rijp zijn en die we zo uit de tuin kunnen plukken.
Het mooie is niet alleen het resultaat, maar vooral het proces. Het wachten, verzorgen, water geven en elke dag even kijken hoe het ervoor staat. Het vraagt geduld, maar juist dat maakt het zo waardevol.
En niets smaakt zo goed als iets wat je zelf hebt laten groeien.
Bovendien brengt het me dichter bij de natuur. Het leert me om te vertragen, om aandacht te hebben voor kleine veranderingen en om tevreden te zijn met eenvoudige dingen.
Kleine geluksmomenten
Ik merk steeds vaker dat mijn geluk zit in de kleine momenten van de dag. Een kop koffie in de ochtendzon. De geur van vers brood. De was die droogt in de buitenlucht. Kinderen die lachen in de tuin. Even stilte in huis.
Als werkende moeder is mijn leven vaak druk en vol gepland. Werk, huishouden, kinderen, afspraken — de dagen vliegen voorbij. Juist daarom zijn die kleine pauzes zo belangrijk. Even bewust genieten. Even stilstaan.
De lente helpt me daarbij. Het seizoen nodigt uit om naar buiten te gaan, om rust te nemen en om opnieuw verbinding te maken met de simpele dingen.
Buiten leven
Ik kijk ernaar uit om straks weer meer buiten te leven. Lange avonden in de tuin, eten aan de tuintafel, de barbecue die weer aan kan. De eerste keer zonder jas naar buiten. De eerste warme avond waarop het nog lang licht blijft.
Het zijn kleine mijlpalen die het begin van een nieuw seizoen markeren. Momenten die elk jaar terugkomen en toch steeds weer bijzonder voelen.
De lente brengt niet alleen warmte en licht, maar ook een gevoel van vrijheid.
Geluk zit in eenvoud
Soms besef ik hoe rijk het leven eigenlijk is in zijn eenvoud. Een fijn gezin, een huis met een tuin, werk dat voldoening geeft, en de mogelijkheid om te genieten van al die kleine dagelijkse momenten.
Het hoeft niet groots of spectaculair te zijn. Juist het gewone maakt het bijzonder.
De lente herinnert me daar elk jaar opnieuw aan.
Laat het maar komen
Dus ja, de hooikoorts neem ik voor lief. Die paar niesbuien, tranende ogen en kriebelende dagen horen er gewoon bij. Daar tegenover staan zoveel mooie momenten: de zon die mijn gezicht verwarmt, de tuin die weer tot leven komt, de rust van buiten zijn.
Ik kijk ernaar uit om te zaaien, te planten en straks te oogsten. Om weer uren in de tuin door te brengen. Om te genieten van de eerste aardbeien, van frisse ochtenden en lange avonden buiten.
De lente komt eraan — en ik ben er klaar voor.
Niesend misschien, maar vooral genietend. 🌱
Reactie plaatsen
Reacties