Afgelopen maandag belandde ik op de eerste hulp.
Met een verdenking op een blindedarmontsteking. De buikpijn was zó heftig dat ik letterlijk verging van de pijn. Uiteindelijk bleek het geen blindedarmontsteking, maar een andere ontsteking die — als het goed is — met rust en pijnstilling binnen één tot drie weken vanzelf moet herstellen.
Als het goed is.Want eerlijk? Zo voelt het niet.
Ik heb nog steeds constante buikpijn. Soms als een zeurende achtergrondruis, soms in heftige vlagen die me compleet stilzetten. Lopen doet pijn. Zitten doet pijn. Zelfs gewoon zijn kost energie.
En toch… ben ik mama.
Moeder zijn stopt niet omdat jouw lichaam het even niet meer trekt.
De kinderen moeten nog steeds wakker gemaakt worden. Aangekleed. Ontbijt. Broodtrommels gevuld. Naar school gebracht. Weer opgehaald. Er moet gedacht worden aan drinken, fruit, schone kleren, knuffels, ruzietjes en verhaaltjes.
Normaal doe je dat zonder erbij stil te staan. Totdat je het ineens niet meer kunt. En dat is confronterend.
Niet alleen vanwege de pijn, maar omdat je merkt hoeveel er normaal gesproken op jouw schouders rust. Ik voel me nutteloos. Mijn hoofd wil opstaan, helpen, moederen, alles oppakken zoals altijd. Maar mijn lichaam zegt nee.
Gelukkig hoef ik het nu niet alleen te dragen.
Mijn man — oprecht de liefste man ter wereld — neemt alles over. Hij zorgt dat de kinderen opstaan, aangekleed worden, ontbijt krijgen, de broodtrommels gevuld zijn, dat ze naar school worden gebracht en weer opgehaald. Alles wat normaal zo vanzelfsprekend voelt, komt nu op hem neer.
En ergens breekt dat mijn hart een beetje.
Omdat ik wil helpen.
Omdat ik moeder ben.
Omdat zorgen zo verweven zit in wie ik ben, dat stil moeten liggen bijna verkeerd voelt.
Vanmiddag kwam mijn zoon thuis met een vraag die recht door mijn hart ging.
“Is mama dood?”
Omdat ik al dagen op bed lig. Omdat mama niet beneden is. Omdat mama niet doet wat mama normaal altijd doet.
En op dat moment besefte ik hoe zichtbaar mijn afwezigheid is.
Niet omdat ik niets doe.
Maar juist omdat ik normaal altijd zoveel doe.
Dat brak me.
Want misschien is dat wel het moeilijkste aan ziek zijn als moeder. Niet eens de pijn zelf, maar het gevoel dat je tekortschiet bij de mensen van wie je het meest houdt.
En toch weet ik ook dat dit niet de waarheid is.
Hoewel het tegen alles in mij ingaat en ik niets liever wil dan zo snel mogelijk weer doorgaan, weet ik dat ik nu pas op de plaats moet maken.
Om mijn lichaam te laten helen.
Om weer op kracht te komen.
Zodat ik straks weer dat kan doen wat ik het allerliefste doe: zorgen voor mijn gezin.
Reactie plaatsen
Reacties