De zomervakantie.
Normaal gesproken kijk ik daar maanden naar uit. Samen op pad, ijsjes eten, zwemmen, spontaan besluiten om een nieuwe speeltuin te ontdekken. De kinderen worden iedere ochtend wakker met dezelfde vraag:
"Wat gaan we vandaag doen?"
Hun vakantie is begonnen.
En die van mij ook.
Tenminste... zo zou het moeten voelen.
Maar ergens is er altijd dat knagende gevoel. Dat besef dat er een afscheid aankomt. Een afscheid waar niemand ooit echt klaar voor is.
Het is een vreemd soort dubbelleven.
Aan de buitenkant lach ik mee. We maken foto's, eten een ijsje in de zon en genieten van de kleine momenten. Aan de binnenkant ben ik voortdurend bezig met alles wat nog komt.
Soms overvalt het me zomaar.
Tijdens een wandeling.
Terwijl ik naar de kinderen kijk die zorgeloos spelen.
Of als ik 's avonds eindelijk op de bank zit en de stilte ineens heel hard binnenkomt.
Hoe kun je tegelijkertijd intens genieten én intens verdriet voelen?
Blijkbaar kan dat.
Misschien is dat wel wat vooruitlopende rouw is.
Je hart neemt langzaam afscheid, terwijl het leven gewoon doorgaat.
Morgen gaan we nog op bezoek.
Misschien wel één van de moeilijkste bezoekjes die ik ooit zal brengen.
We hebben besloten om de kinderen te vertellen dat iemand van wie ze ontzettend veel houden heel ziek is. Dat er niet veel tijd meer is.
Niet omdat we alle antwoorden hebben.
Niet omdat we zeker weten dat dit de juiste keuze is.
Maar omdat we voelen dat ze de kans moeten krijgen om nog één keer die stevige knuffel te geven.
Nog één keer te zeggen: 'Ik hou van je.'
Nog één keer samen te lachen.
Ik weet niet of dit de juiste keuze is.
Misschien vraag ik me dat over tien jaar nog steeds af.
Maar ik wil niet dat het afscheid straks voelt alsof het uit de lucht komt vallen. Ik wil dat de kinderen nog een herinnering kunnen maken. Dat ze later niet hoeven te denken: Had ik nog maar...
Dus kiezen we ervoor om eerlijk te zijn. Op een manier die past bij hun leeftijd. Zonder ze te overladen met alles wat wij als volwassenen met ons meedragen.
Ik twijfel aan ieder woord dat ik heb uitgesproken naar ze. .
Vertellen we te veel?
Of juist te weinig?
Ik weet het niet.
En misschien is dat wel het moeilijkste aan ouderschap.
Dat je soms keuzes moet maken zonder ooit zeker te weten of ze de juiste zijn.
Wat het voor mij misschien nog ingewikkelder maakt, is dat ik dit niet voor de eerste keer meemaak.
Jaren geleden verloor ik mijn vader.
We wisten dat het afscheid dichtbij was, maar niemand wist wanneer dat moment zou komen. We leefden van dag tot dag, wachtend op een telefoontje waarvan je hoopt dat het nooit komt.
Nu voelt het anders.
En toch ook weer niet.
Opnieuw neem ik afscheid van iemand die me dierbaar is.
Opnieuw zie ik iemand achteruitgaan.
Opnieuw weet ik dat het einde dichtbij is.
Alleen is er nu iets wat alles anders maakt.
Er is duidelijkheid.
En juist die duidelijkheid maakt mijn gevoelens zo ontzettend dubbel.
Ik begrijp de wens om niet verder te hoeven lijden. Als je iemand ziet worstelen, ziet afzien en merkt dat het leven alleen maar zwaarder wordt, gun je vooral rust.
Dat gun ik, uit de grond van mijn hart.
En toch doet dat niets af aan mijn eigen verdriet.
Ik help waar ik kan.
Ik luister.
Ik regel.
Ik ben er.
Niet omdat ik afscheid wil nemen, maar omdat ik rust wil brengen in een periode waarin alles zwaar voelt.
Dat voelt soms tegenstrijdig.
Liefde vraagt me om los te laten, terwijl mijn hart het liefst nog even vasthoudt.
Ik voel me vereerd dat ik zo dichtbij mag zijn. Dat gedachten, zorgen en wensen worden gedeeld. Dat er zoveel vertrouwen is.
Dat vertrouwen zal ik altijd koesteren.
Vanaf het eerste moment voelde ik me welkom. Er was altijd warmte, belangstelling en oprechte liefde. Ik besef heel goed dat niet iedereen dat geluk kent.
Misschien maakt dat het afscheid juist zo moeilijk.
De vakantie gaat ondertussen gewoon verder.
Er worden ijsjes gegeten.
Er wordt gelachen.
Er worden herinneringen gemaakt.
En misschien is dat juist precies zoals het moet zijn.
Want juist nu besef ik hoe bijzonder gewone momenten eigenlijk zijn.
Ik had nooit gedacht dat je al kon rouwen terwijl iemand er nog is.
Maar dat kan.
Je hart loopt alvast vooruit op het afscheid, terwijl het leven je iedere dag uitnodigt om nog even volop te genieten van het nu.
En misschien is dat wel de moeilijkste vorm van liefde.
Loslaten, terwijl je nog zo graag wilt vasthouden.
Reactie plaatsen
Reacties